خود حرف زدگی

تو بچگیام بخاطر روباه بودنم خیلی با خونواده ی آدمیزادیم رابطه ی خوبی نداشتم(الانم ندارم) برای همین وقتی که ناراحت میشدم خودمو بغل میکردمو با خودم حرف میزدم.حالا هم خیلی فرقی نکرده و با خودم حرف میزنم.عادت خوبیه برای یه جامعه ستیز موفق.من با خودم حرف میزنم چون حرفا همیشه تو سرم میمونه.حرفای تو کله ی بی خود.این بی خود هم برای کله بود هم برای حرفا.تو میدونی من براب چی اومدم روی زمین؟هیشکی نمیدونه و داستان از همین ندانستگی شروع شد و به حرف زدگی ختم شد.جالبه که وقتی با خودم حرف میزنم مثل الان،اسم هیچ شخصیتیو نمیتونم بگم.انگار این تنهایی بیرونی مثل یه عفونت تو مغز استخونمم رفته و من خیلی بی حس فقط به صدای خودم گوش میدم بی اینکه حتی صدامو بتونم تصور کنم.میفهمی؟

من از آنروز که در بند توام آزادم...